آخرین خبرها
جزیره ی پالاوان

جزیره ی پالاوان

درباره جزیره ی پالاوان

جزیره ی پالاوان جزو کشور فیلیپین است که در ناحیه ی میماروپا ،یا ناحیه ی چهارم مستقر شده است.

شهر مرکزی پالاوان شهر Puerto Princesa می باشد و از لحاظ وسعت ناحیه ی اختیارات قانونی، بزرگترین شهر کشور فیلیپین می باشد.

جزایر پالاوان از میندورو واقع در شمال شرقی تا بورنیو واقع در جنوب غربی گسترده شده است. همچنین این جزیره بین دریای چین جنوبی و دریای سولو قرار گرفته. این گستره به نام بزرگترین جزیره، یعنی پالاوان با ۴۵۰ کیلومتر طول و ۵۰ کیلومتر عرض، نام گذاری شد.

پالاوان حدود ۲۰۰۰ کیلومتر ساحل دارد که در ۱۷۸۰ جزیره، خلیج کوهستانی و سواحل شنی سفید گسترده شده است. پالاوان همچنین خانه ی گستره ی عظیمی از جنگل های بکر می باشد که رشته کوه های آنرا می پوشاند. میانگین ارتفاع این کوه ها به ۱۱۰۰ متر می رسد و بلندترین قله ی آن به نام Mantalingahan حدود ۲۰۸۶ متر می باشد. این گستره ی کوهستانی منبع تهیه ی الوارهای گرانبهایی است. زمین جزیره ی پالاوان مخلوطی از سواحل، تپه های ناهموار، دلتاهای بین دره ها و جنگل های انبوهی می باشد که در اطراف پیچ و خم های رودخانه ای پراکنده شده که منبع آبیاری آنها می باشد.

تاریخ پالاوان به حدود ۲۲۰۰۰ سال قبل بازمی گردد و قطعات استخوان مرد تابون (Tabon) که در شهر Quezon یافت شده مدرکی برای اثبات این مدعاست. هرچند که نژاد غارنشینان این منطقه هنوز کشف نشده است اما انسان شناسان معتقدند که این افراد اهل بورنیو بوده اند. دانشمندان و انسان شناسان بقایای جسد این مرد تابون را به همراه لوازم و سازه های دستی اش در درون حجره های همین غارها که به عنوان مهد تمدن فیلیپین شناخته شده اند، پیدا کرده اند.

پالاوان را «گوهر سبز فیلیپین» می نامد. تنوع گیاهی و جانوری جنگل های پالاوان و رودخانه زیر زمینی بی نظیرش زبان زد خاص و عام است.

پورتو پرنسس، بزرگترین شهر این جزیره که وسیع ترین استان فیلیپین نیز محسوب می شود. جزیره پالاوان دریای سولو را از دریا چین جنوبی جدا می کند. جنگل های انبوه استوایی نیمی از مساحت این جزیره را پوشانده است.

پارک ملی پورتو پرنسس که به دلیل داشتن گونه های گیاهی و جانوری کم نظیر اعم از درختان کرنا یا مانگرو در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفته است.

تعادل محیط زیست این منطقه بین حیوانات و انسان ها و مانگروها شکل می گیرد. حیوانات در این درختان پناهگاه و منابع غذایی مورد نیازشان را می یابند که یکی از آن حیوانات مار مانگرو نام دارد. خزنده ای کمیاب که اکثر روز را چرت می زند و شب ها به شکار می رود. مار مانگرو از ماهی های کوچک تغذیه می کند و به این دلیل هم بیشتر بر روی درخت های کرانه رودخانه دیده می شود.

از جنگل به ساحل دریا طولانی ترین رودخانه زیر زمینی جهان است که در فهرست میراث جهانی یونسکو و تارنمای بنیاد «عجایب هفتگانه طبیعت» نیز ثبت شده است. سفری به مسافت هشت کیلومتر در قلب دالان ها و غارهای تاریکی که گفته می شود حدود ۲۳ میلیون سال پیش شکل گرفته اند و امروز به یکی از جاذبه های طبیعی و گردشگری فیلیپین تبدیل شده است. اینجا پناهگاه حیوانات گوناگونی است؛ گونه های متنوعی از خفاش و چلچله و البته جانورانی کم نظیر مثل  رتیل غول پیکر.

اینجا حدود ۴۰ هزار خفاش در هماهنگی کامل با گونه منحصر به فردی از چلچله غارزی شب و روز می گذرانند که موفق شده در طول تاریخ تکامل، خود را با زندگی در تاریکی وقف دهد. آنها مانند نهنگ ها از روش پژواک یابی استفاده می کنند و هنگام پرواز میان درخت ها و غارهای محل زندگیشان مسیر خود را می یابند.

این جزیره در واقع یک جزیره نیست؛ یک مجمع الجزایر و متشکل از ۱۷۸۰ جزیره مجزا است. این جزایر بزرگ که مساحت زیادی از دریا را به خود اختصاص داده اند، زیبایی فوق العاده و دایمی، انواع گونه های گیاهی و جانوری متنوع و مناظر زیبایی دریایی دارند که سالانه گردشگران بیشماری را به خود جذب می کنند. سواحل ال‌نیدو، مملو از ماهی های گرمسیری و صخره های مرجانی هستند.